چهارشنبه 94/11/14

سلامی به گرمی روزهای تابستان به دوستان عزیزتر از جان خودم

سلام به پسرکم که باعث شادی روزها و آرامش شب های من است.

این روزهایمان خدارو شکر به آرامش میگذرد البته منظور از آرامش این نیست که راحت و بدون کار ولی خدا رو سپاس که بدون دغدغه های عظیم همین که پسرکمان تنش سالم است برای ما کافیست و این میشود زندگی آرام (بعد از آن طوفان بزرگ)

باز هم روزهایمان مثل قبل است و بعد از بازگشت از محل کار به خانه ی مامانی میرویم و سپس آماده کردن آراد با هزاران تلاش فراوان و سلام و صلوات و راهی خانه شدن و در خانه هم که شام درست کردن و بریزو بپاش های آراد و شیطنت هایش و گریه هایش و...... و پایان شب هم جمع و جور کردن خانه و خواباندن آراد که یک پروژه عظیم در نوع خودش محسوب میشود.

از اونجایی که آراد ظهر دیروز نخوابیده بود و دم دمای غروب بود که خوابید و بعد از تقریبا یک ساعت و نیم خواستیم  بیدارش کنیم وبعد از  تلاش های فراوان موفق شدیم و  باید نق نق و گریه هاش رو تحمل میکردیم و خلاصه ساکت شد و شروع کرد به بازی کردن و بقول خودش بپر بپر و توپ بازی و قایم بشیم و....

تقریباً ساعت دوازده بود که میخوابیم از ما اصرار و از آراد انکار وقتی که همسر مهربان تسلیم شد من دست به کار شدم و گذاشتمش روی پام و شروع کردم به خوابوندمش ولی فایده ای نداشت و آراد شروع کرد به اذیت کردن ولی من مقاومت کردم و بعد از اندکی سکوت آراد: مایا مایا پاشو منو بخوابون مایا؟؟؟!!!!!!! از یه طرف خنده ام گرفته بود و از طرف دیگه میخواستم صدایی نیاد تا بخوابه و اندکی بعد آراد خوابید.